Köşe Taşlarımız 2;
Ayuzdba Muammer Karataş Çorum'da yaşayan bir Apsua. Abhazya'ya yerleşmeye karar verir. Ailesi ile birlikte Abhazya'ya gider. Abhazya oturması için kendisine bir ev verir. Gel zaman git zaman uyum problemi yaşayan hanımının yoğun ısrarı üzerine yeniden Çorum'a dönerler.
Adam var nesi varsa verir, hiçbir karşılık beklemez kıymeti olmaz, değeri olmaz. Adam var hep senden alır, kıymete sıra geldimi o senin önünde.
Hikayesini daha önceden de bildiğim ancak Abhaz-Fed 9. Olağan Kongrede konuşulduğu için yeniden gündeme gelmesi nedeniyle bu davranışı daha geniş kitlelere aktarmak düşüncesi ile birlikte söz uçar yazı kalır prensibi gereği yazmak istedim.
Bu meseleyi anlatmadan evvel bir önceki yazımın sonunda birkaç kişinin isimlerini zikrettim. Benim 32 günde 7200 km yol yapmama sponsor olan bu arkadaşım yanımdaki iki kişinin de benimle birlikte Abhaz, Abaza Köylerini gezerek hem Abhaz-Fed örgütlenmemizin güçlenmesine katkı verdi hemde Türkiye genelinde durmumuzun ne olduğu hakkında bilgi sahibi olmamıza sebep oldu. 15 yıl içerisinde her gün maddi manevi bu yapının içinde oldu. . Hergün bırakın elini taşın altına koymasını bütün vucudunu teslim ederek özveride bulundu ve bulunmaya da devam ediyor. Bu kimlik her kesin malümu Ayuzdba Bülent Özbelli.
Akhusba ve Beygua kardeşlerden söz etmeden olmaz. Bu kardeşler İstanbul Abhaz Derneğine yedi yıl süresince başkan ve yönetim kurulu üyeliklerinde bulundu. Bu kardeşler göreve geldiğinde dernek salonun boyası solmuş masa ve sandelyeleri onarım ihtiyacı olan bir halde idi. Duvarlarında politbüro şefleri gibi yanyana fotoğrafları asılı eski başkanların solmuş fotoğrafları vardı. Derneğimizin olduğu kadar millet olarak dışa açılan yüzümüz, yüz akımız ekiplerimizin kıyafetleri, yetersizdi. Sponsorlar bulundu, bina tamiratı, tadilatı yapıldı, kıyafetler yenilendi, Derneklerimizi vatan toprağı olarak gören başkanımız Abhazya'dan gelen konuklarını taksilerle, dolmuşlarla havaalanından alıp gitmek istedikleri yere bırakmayı kendine yakıştıramıyordu. Gerekli girişimlerde bulundu sponsorlar yeniden devreye girdi, eksiğini de başkan kendi cebinden tamamladı ve derneğimiz sıfır km bir araç sahibi oldu. Artık sağında ve solunda şanlı bayrağımızın dalgalandığı bir aracımızla gidilmesi gereken neresi varsa gidiyoruz. Dernek lokalimizde Uluslararası davetler, elçiler en üst seviyede ağırlanabilir hale geldik ve ağırladık.
Kim bu kardeşler sorusunun cevabı herkesce biliniyor ancak onları anmak ve teşekkür etmek benim soydaş olarak boynumun borcu. Teşekkürler Ömer, Atanur Aksoy Akhusba ile Beygua Okan,Handan, Hakan Ander kardeşler.
Sizlere Abhaz-Fed 9. Olağan Kongresinde konusu edilen orada bulunanların dışındakilere de aktarılmasını görev saydığım bir eylemden bahsedeceğim.
Ayuzdba Muammer Karataş Çorum'da yaşayan bir Apsua. Abhazya'ya yerleşmeye karar verir. Ailesi ile birlikte Abhazya'ya gider. Abhazya oturması için kendisine bir ev verir. Gel zaman git zaman uyum problemi yaşayan hanımının yoğun ısrarı üzerine yeniden Çorum'a dönerler. Allah mekanını cennet etsin. Çorum'da vefat eden bu değerli soydaşımız Abhazya'dan ayrılırken kendisine verilen evin anahtarlarını teşekkür ederek demografya'ya teslim eder.
Abhazya Cumhuriyeti Devleti dönüş yapan repertiyanlara yaşayacakları evlerini mümkün olduğuınca tahsis eder. Uyum sorunu yanlızca Ayuzdba Muammer'e özgü değil ki. Kimisi Abhazya'dan ayrılırken anahtarı geri verir, kimisi de kendisine gelir kaynağı görüp satışına karar verir. Sorulsa vatansever kim diye? Anahtarı iade eden haksız çıkar.
Abhaz yapılanması içerisinde değerlendirdiğim NART AŞ, KADK. ile bu yapının oluşmasında hizmeti olan kimliklerden ayrıca bahsetmek isterim. Ancak isimlerinin geçmesine izin verirler mi? Bilmiyorum.
Bugünlerde 15 yılını tamamlayan Abhaz Dernekleri Federasyonu (Abhaz-Fed) 9 Kongre yapmış, Kurucu Başkan Rahmeti Feridun Aksoy (2010-2011 – 2011- 2013) yıllarında, Atanur Aksoy (2017-2019 - 2019 - 2021) 2 şer dönem genel başkanlık yaptığı kurumda yedi başkan görev yaptı. R.Cengiz Koç, Ahmet Ceylan, Murat Gümüş, Levent Belin'den sonra son genel başkanımız Yavuz İlkuçar 2025-2027 dönemi için görev aldı. Kendilerine başarılar dilerim.
Aslında köşe taşlarımız birkaç kişiden ibaret değil, yazının uzunluğu okuma alışkanlığı olmaması nedeniyle ister istemez kısa tutuyorum. Bir Atay Ceyişakar'dan, Ardeşen Kobaş'tan, Rahmetli İrfan Argun ve Cemalettin Ümit'ten bahsetmeden olmaz. Mahinur Tuna, Erol Kılıç, Rahmi Tuna nasıl unutulur. Haklarını helal etsinler.
Saygılarımla;
Yazar Hakkında
Özen sanbay atsanba
Aslen Sakarya Çaybaşı Yeniköy doğumluyum. Kimliğimde doğum tarihim 1954 yazıyorsa da babam Kore’de askerlik yaptığı için benim de Kore de asker olmam ihtimali üzerine dedem Asanba Mustafa Sanbay yaşımı küçük yazdırmış.
Çok küçük yaşlarda Sakarya’dan İstanbul’a göç gittik. O yaşta bir çocuk hatırlar mı bilmiyorum ama ben hatırlıyorum. Yataklar simit Adapazarı’ndan İstanbul’a Haydarpaşa’ya göç. Sonra vapur arkasından yine tren ver elini Zeytinburnu. Sakarya’da 150 dönüm arazi, iki katlı sekiz odalı bir evi bırak Zeytınburnun da iki odalı bir gecekonduya. Sebep, Babamın Gislaved (Cızlavet) Lastik Fabrikasında işbaşı yapması. Daha sonra iş değişikliği bu kez de ver elini Üsküdar Tarih 1960. İhtilal olmuş, kardeşim olmuş ben ilkokul 2. sınıftayım. Eğitim hakkımı Üsküdar/Bağlarbaşı Cumhuriyet Lisesinden mezun olarak kullandım. Sonrası yaşam mücadelesi.1976 yılında askerliğimi bitirdiğimde 2 erkek bir kız kardeşim de olmuştu. 1997 yılında emekli oldum. Çalışmaya devam ta 2002 yılına kadar 2 firmada yönetici olarak çalıştım. 1992-97 yılları arasında kendi çapımda hatırı sayılı 3-4 tane inşaat taahhüt işleri gerçekleştirdim. Devlete vergi ödedim, benimle çalışan mesai arkadaşlarımı emekli ettim. Beş Nisan ve 99 depremini yaşadıktan sonra ne sermaye kaldı ne takat.
İstanbul Abhaz Kültür Derneği’nde Rahmetli Aşamba Mümtaz’ın başkanlığı zamanında dernek üyesi oldum. 1980 ihtilalı ile uzun süre kapalı kalan dernek üyeler arasında iletişimi de zora soktu. O tarihe kadar tek kelime bilmediğim Abhaz lisanını öğrenme gayreti içinde bugün rahmet ve saygı ile andığım Aşamba Mümtaz’ın armağan ettiği ANBAN sayesinde öğrenme heveslisi oldum. Rahmetli Mümtaz’ın armağan ettiği ANBAN annemin sıkıyönetim korkusu ile sobada imha etti. Çok üzülmüştüm. 2010 yılında Abhaz Dernekleri Federasyonu kurulunca Abhazya seyahatlerimde birkaç çeşit Anban, sevgili kardeşim Sariya Amıçba ve Oktay Chkotu’nın hazırladığı Abhazca Türkçe Konuşma Klavuzu sahibi oldum.
1992 de iki çocuk babasıydım.1996 yılında Avrasya Feribotu olayı ile Asya ve Avrupa’yı sarsan eylem ulusal kimliğimin yeniden şahlanmasına sebep oldu. 2008’e kadar Abhazya tanındı, tanınacak, İstanbul, Sakarya, Düzce, Ankara koştur koştur.
Abhazya’nın tanınması öncesi ve sonrası Abhaz Yapılanması koşturmacısı. Ver elini Türkiye. Ankara, Bolu, İnegöl, İstanbul, Düzce bir araya geldi Abhaz Dernekleri Federasyonu (Abhaz-Fed) Bu da yetmezdi. Bilecik, Bursa, Darıyeri, Eskişehir,Tokat Fındıcak, Karaelmas, Kayalar, Kocaeli, Sakarya, Samsun, Sinop, Tufanbeyli. Henüz Abhaz Dernekleri Federasyonu üyesi değil ama Yozgat Osmaniye sevincim oldu.
Abhazya Cumhuriyeti Geri Dönüş Devlet Bakanlığı/Komitesi bünyesinde çıkarılan baskısı Türkiye’de yapılan “Apsadgiıl Agueysıbjı” gazetesi çalışmaları içerisinde basın payesi verilen birkaç kişiden biri oldum. Yeter mi? Yetmez tabi. Bir müddet Abhaz Haber ve Abhaz Postası Editörlüğü. Hz. İbrahim’i ataşe atan Nemrut’a hizmet olsun diye odun taşıyan katırlar olduğu gibi ateşi söndürmek için su taşıyan karıncalar var. Artık Sakarya’dayım. İstanbul 4 yıl önce geride kaldı. Dedim ya. Bizim ki karınca misali.
0 Yorum